La parabolo pri la ringoj
Gotthold Ephraim Lessing
(1729-1781)
En temp’ nememorebla, viro vivis
en oriento; ringon altvaloran
de mano kara li posedis.- Shtono,
opal’ enestis centkolora, kiu
sekretan forton havis; ghi estigis
agrabla antau Di’ kaj homoj chiun
kun fido ghin portantan.- Ne mirige,
ke tial ghin la vir’ en oriento
neniam metis for kaj testamentis,
ke en la gento ghi eterne restu.
Do jene: li postlasis sian ringon
al plej amata inter siaj filoj
kaj
testamentis: ankau tiu lasu
la ringon al la plej amata filo,
kaj tiu posta chiam estu kapo
kaj princ’ de famili’ nur pro la ringo,
ne lau legho de naskigho.
La ringo venis do - de fil’ al filo -
al patro, fine, de tri filoj, kiuj
egale chiuj estas obeemaj,
kaj kiujn chiujn tri li povis nur
egale ami… Kion fari?
Sekrete li artiston alvenigas
kaj mendas lau model’ de sia ringo
aliajn du, kaj ne shparigas monon
nek penon, por ke ili ja similu,
similu nepre al la unu.… Ghoje li
alvokas siajn filojn, chiun sola,
al chiu sola donas sian benon -
kaj ringon kaj formortas…
Tuj post la mort’ de l’ patro chiu filo
alvenas kun la ring’ kaj volas esti
la princ’ de l’ famili’. Esplor’, disputo,
plendado. Vane: ne montrebla estis
la ring’ malfalsa…
La filoj plendis, al jughisto jhuris,
ke chiu de la patro mem senpere
ricevis sian ringon - kiel vere! …
„Kaj“, la jughist’ daurigis: „Jen la solvo!
Chiu nun sen antaujugho pruvu
la amon sian sen influiteco!
Kaj chiu inter vi nun vetklopodu,
elmontri l’ forton de la shtono en
la ringo, helpu al la forto per
bonfaro, bonkoreco, pacemeco …“
Tradukis:
Karl Minor (1891-1946)